Wlz-indicatie of weer naar huis?
De laatste jaren zien we steeds vaker kwetsbare cliënten binnenkomen. Cliënten rond de tachtig, negentig jaar waarbij het thuis al langere tijd niet optimaal gaat. Toen ik net bij Elias kwam werken, dacht ik: vraag maar gelijk een wlz-indicatie aan (een indicatie waarmee je bij een verpleeghuis terecht kunt). Want hoe reëel is het om iemand van negentig nog te laten revalideren?
Wlz-indicatie
Het was mijn teamleider die mij erop wees dat het voor ons simpel klinkt, zo’n wlz-indicatie, maar dat het voor de cliënt een enorme stap is. Het gaat om individuen die vaak een gezin hebben grootgebracht. Die alles nog zelfstandig deden. Die wellicht al hun hele leven op dezelfde plek hebben gewoond. En dan moeten ze ineens afscheid nemen van hun vertrouwde eigen plek. Het is een enorme klap als je komt revalideren met als doel naar huis terug te gaan om vervolgens te horen te krijgen dat je niet meer teruggaat.
Wilskracht
Soms is een wlz-indicatie onvermijdelijk, maar ons doel is om er alles aan te doen een cliënt naar huis te krijgen. Gelukkig zijn er genoeg voorbeelden van cliënten die het met enorme wilskracht gelukt is om dit voor elkaar te krijgen, al dan niet met hulp van thuiszorg en of mantelzorg.
Hoe mooi is het als iemand zijn laatste jaren nog mag doorbrengen in zijn of haar vertrouwde omgeving?
