Onlangs kwam een man op de afdeling met een heerlijk Haags accent. Zongebruind tot in de puntjes. Meneer was getroffen door een CVA, een beroerte. Ik had al snel door dat hij hield van vrije communicatie waarbij humor de boventoon voert.
Ik had zelf een slechte start wegens privéomstandigheden. Om met frisse moed aan mijn dienst te beginnen, besloot ik te starten bij deze cliënt. Dat zou me wel opvrolijken. Ik trof echter geen vrolijke cliënt aan. Meneer zat er even helemaal doorheen. Ik luisterde naar zijn verhaal terwijl ik de ochtendzorg opstartte.
Helaas was ik mijn eigen emoties niet de baas en liep er in stilte een traan over mijn wangen.
Ik deed mijn best op mijn eigen emoties te parkeren en meneer de ruimte te geven. Mijn focus lag op mijn zorgtaak en ik luisterde naar zijn verhaal. Helaas was ik mijn eigen emoties niet de baas en liep er in stilte een traan over mijn wangen.
Meneer was zichtbaar opgelucht nadat hij zijn verhaal had verteld. Tot hij mijn traan zag biggelen. Ik vertelde hem dat ik stiekem hoopte opgevrolijkt te worden door zijn aanwezigheid. Zijn gezicht veranderde gelijk. Waar hij eerst zelf in de piepzak zat, wilde hij er nu voor mij zijn.
De rest van de dag hield hij mij nauwlettend in de gaten. Het gaf hem die dag een nieuw doel waardoor hij zijn eigen situatie even vergat. Weken na zijn ontslag is hij nog eens langsgekomen op locatie. We wisten met één blik dat we er op dat moment voor elkaar waren.
