Servicepunt 0318 752222

Bel Me Terug

Meneer Alzheimer

Verpleegkundige Ramona Massop blogt over haar werk.

Oktober 2016

Laatst luisterde ik naar het lied 'Meneer Alzheimer' van Youp van 't Hek. Emotioneel, maar het zet je wel aan het denken. Nu ik weer met dementerde ouderen werk, vallen sommige kleine dingen me op. Neem nou het volgende voorbeeld: mevrouw loopt over de gang en vraagt mij meerdere malen waar ze uit moet stappen. Als ik mevrouw vraag wat ze bedoelt, zegt ze: “Ik moet in Oosterbeek zijn, daar moet ik de bus uit.” Ik loop een stukje met mevrouw de gang over en zeg  haar in de woonkamer dat ze gearriveerd is en de bus uit kan stappen. Rustig gaat mevrouw op haar stoel zitten en geniet van een kopje koffie. Over de bus heb ik mevrouw nadien niet meer gehoord.

Eigenlijk is het een wonderlijk iets, het mensenlijk brein. Je begint als je klein bent met leren, dit gaat eigenlijk het hele leven door en steeds komt er een beetje meer informatie bij. Dit wordt allemaal opgeslagen in de hersenen en elk detail en weetje heeft zijn eigen plekje in de hersenen. Op momenten dat we iets nodig hebben in het dagelijks leven, dan toveren je hersenen zomaar een detail of weetje naar voren en kunnen we doen wat we moeten doen.

En dan word je ouder en komt bij sommige mensen ineens meneer Alzheimer om de hoek kijken. Ineens lukt het niet meer om ook maar de kleinste dingen te onthouden.
Tijdens het koken wordt je ineens overvallen door paniek, omdat je niet meer weet hoe lang de aardappels moeten koken. En zijn dat nou bonen in de pan of rode bieten?
Ik ga mijn kleding strijken, want de wasmand ligt zo vol. Even de fluitketel op het vuur zetten, want anders krijg ik die kleding niet weggestreken.

Kleine dingen in het leven, waarbij de hersenen ons ineens in de steek laten. Het begint vaak met kleine ‘gaatjes’ in het geheugen, kleine ‘gaatjes’ die we nog makkelijk kunnen verbloemen. Maar langzaamaan worden die gaatjes steeds groter en wordt het dagelijks leven steeds moeilijker.

Vaak zorgt dit voor veel verdriet  en is het aannemen van hulp erg moeilijk. Ook voor de naasten en familie kan het erg moeilijk zijn. Maar weet dat u niet alleen staat! Er zijn mensen waar u mee kunt praten en er is zorg om met u mee te denken/ondersteunen in het dagelijks leven. Of dit nu in de thuissituatie is, of in een verpleeghuis: er zijn altijd mensen die willen helpen.
Schroom niet om om hulp te vragen, er zijn mensen die met heel veel liefde willen zorgen dat u het leven allemaal weer wat beter kunt overzien!
 

 

"Sociaal, zorgzaam leergierig en doorzetter" Dat is Ramona Massop, verpleegkundige bij Opella.

Ramona Massop

 
 
 
 
 

Wat vindt u? Laat hier uw reactie achter over bovenstaande blog.